Guldensporentocht

guldensporentocht-kl-2018

Verslag Guldensporentochten in Avelgem

Guldensporentochten in Avelgem

Het heeft wat gedruppeld deze morgen als ik in mijn wagen stap voor een ritje naar Avelgem. Weeral richting Vlaamse Ardennen zal je gaan denken; juist maar eens je verleid bent door deze mooie streek geraak je er niet meer van af. Wie de site van Marching heeft gelezen weet ondertussen dat de start plaats heeft in Sporthal Ter Muyncken en niet in Basisschool De Toekomst zoals in het boek vermeld. Geen nood we waren op de hoogte en vinden dan ook vlot de start.

De organisatoren hadden trouwens enorm veel moeite gedaan om de parkingmogelijkheden aan te duiden en hier kunnen veel verenigingen ook lessen uit leren. Ook op een 500 m van de start was een volledige parking "gereserveerd” speciaal voor de wandelaars. Deze wandeling is tevens het 5° luik van de Wandeltrofee West-Vlaanderen en daardoor is het aanbod zeer uitgebreid tussen 7 en 60 km. Ik kies voor de 30 km, maar zal later de lus in Kwaremont niet lopen(wegens tijdsnood) zodat ik in feite de 25 km wandel. Na de traditionele foto van de medewerkers van organiserende club de Waterhoekstappers ga ik op stap. Quasi onmiddellijk is de trend van de wandeling gezet. Het zou een groene wandeling worden. We lopen door het Millenniumbos een mooi stukje groen dat lelijke bedrijfsgebouwen verbergt, en dat ons via de oude spoorweg naar de IJzerwegbrug brengt. Een pracht van een brug, 92 meter lang en 163 ton zwaar,  die alleen voor voetgangers en fietsers werd aangelegd en in feite de verbinding is tussen West-Vlaanderen en Henegouwen en loopt over de Schelde. Tussen groen lopen we nu verder richting Orroir en dwarsen het piepkleine La Rhosnes, een uit de kluiten gewassen beek die zich in de omgeving van Avelgem in de Schelde stort. Aan de einder  zien we de Electriciteitscentrale van Ruien die op deze wandeling een constant gegeven was. We maken al vlug kennis met een uitloper van de Kluisberg, l’Enclus du bas, vrij vertaald: de voet van de Kluisberg. Toch een kuitenbijtertje als je het mij vraagt maar wondermooi als je boven bent.

        

De lange afdaling leidt ons door de Turkenhoek, over de oude spoorwegbedding en enkele groene paden naar de eerste rustpost: de kantine van KFC Kluisbergen(6.1 km). Na de rustpauze trekken we door Ruien en komen we ook aan de grot van O.L.V. van Lourdes voorbij, opgericht door de kerkfabriek in 1937 en dit ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de Belgische Boerinnenbond. Het gaat nu stilaan naar omhoog en al vlug zitten we in het prachtige Kluisbos. Dit prachtige 300 hectare grote Kluisbos ligt pal op de taalgrens en voor 2/3 op grondgebied Kluisbergen. “Als een groene theemuts prijkt het Kluisbos op de top van de Kluisberg” lees ik op een site van Natuur en Bos, en dit kon niet mooier verwoord worden. Meteen is de 141 meter hoge Kluisberg één van de pronkstukken van de Vlaamse Ardennen.  De weg gaat voortdurend op en neer en we komen onder andere voorbij aan de Liefdesbron, zo genoemd omdat het hier blijkbaar heerlijk vertoeven is met je geliefde. In de koelte van het bos op een warme dag, je weet wel… Maar ook de bron is belangrijk. Het is één van de vele zones in het bos waar het grondwater bovengronds komt en in talloze kleine heldere bronbeekjes en door smalle ravijntjes de Kluisberg naar beneden stroomt. Eens boven aan de Vierschaar begint een lange, welverdiende, afdaling. Maar om in Kwaremont te geraken volgt een nieuwe kuitenbijter, bijna recht omhoog, de drukke rijksweg over naar het Kwaremont-plein.  In de schaduw van de Sint-Amanduskerk ligt de tweede rustpost (12.5 km), het Hof ter Kwaremont. Een prachtige vierkantshoeve, met een prachtig terras, een ideale plaats om even te verpozen en tevens knooppunt van verschillende lussen op de grote afstanden. Zoals hoger vermeld laat ik hier de lus van +/- 5 km vallen daar ik in tijdsnood gekomen ben. Familiale verplichtingen je weet wel…

        

Na een korte ravitaillering begint een lange afdaling, we lopen even langs de drukke N36 en duiken dan rechts de velden weer in. Volgende bezienswaardigheid op deze wandeling is het Paddenbroek. Dit natuurreservaat op grondgebied Berchem is 14 hectare groot en was een waterwingebied dat in de jaren ’80 werd opgekocht door de gemeente Kluisbergen. Het moerassige gebied wordt beheerd door Natuurpunt en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. In feite is het een restant van de oude loop van de Schelde, die er moerassige gronden achterliet. Het Paddenbroek bestaat in hoofdzaak uit een stervormige waterpartij met een centrale waterpartij en acht beken. Het is een belangrijk broedgebied voor padden en ook vele vogels komen hier op bezoek zoals de porseleinhoen, de tafeleend, de tureluur, de wintertaling en de watersnip. Je wandelt er door het riet op een knuppel –of plankenpad en je komt er zowaar ook een ezel tegen. Na het dwarsen van het voetbalterrein van Kluisbergen Sportief lopen we nu een heel eind over een oude spoorwegbedding tot aan de electriciteiscentrale van Ruien. Het is een voormalige thermische kolencentrale gebouwd in 1958 en was lange tijd de voornaamste en vooral grootste elektrische en thermische centrale in België. In 2013 werd ze echter stilgelegd wegens niet rendabel en dit was ook een pluspunt voor het milieu, daar ze ook de grootste CO² uitstoot had van het land. De majestueuze site blijft toch het landschap beheersen. Na een 2° passage in de voetbalkantine(20.1 km) lopen we richting Schelde over de befaamde brug van de Waterhoek. Waarschijnlijk zegt de “Teleurgang van de Waterhoek” van onze Stijn Streuvels je wel iets en ben je geen lezer, dan werd je netvlies zeker geprikkeld door de weelderige boezem van Willeke van Amelrooy in de film “Mira”, de verfilming van het bovenvermelde boek. Mijn netvlies wel…. We volgen de Schelde en een oude Schelde-arm en bereiken de Oude Scheldemeersen. Dit prachtige gebied wordt begrensd door onder andere de oude spoorwegbedding, de huidige Schelde, de Ruggestraat en de Rijt en bestaat uit afgesneden meanders  en de lager gelegen Scheldemeers. Een gebied waar terecht aandacht wordt gevraagd van de regering, meer specifiek van Joke Schauvliege, onze minister van Omgeving, Natuur en Landbouw. Uiteindelijk bereiken wij terug Ter Muyncken. Deze prachtige wandeling(chapeau aan de parcoursmeester Ludwig) en de puike organisatie van de Waterhoekstappers hebben mij enorm aangesproken en de opmerkingen van de 1030 deelnemers waren ook zeer positief. Persoonlijk dank ik het bestuur voor het onthaal en de medewerking en maak alvast afspraak voor het volgende evenement namelijk: de Waterhoektocht op 4 oktober in Otegem. Tot wandels, Luc!

        

Verslag: Luc Bossuyt 

tn wandelgazette

 

Geniet mee van enkele sfeerbeelden: 

Fotoreportage (Luc Bossuyt) 


Fotoreportage (Willy Palmkoeck) 


 

guldensporentocht bernard 2013 1

 


Wednesday the 18th. Waterhoekstappers Heestert
Free Joomla 2.5 templates by New Poker Reviews
" Design AWAL"